Het viel me op, dat ik de laatste weken toch heel veel blogs maak over onze kleinkinderen.
Mijn weblog gaat over wat me bezighoudt, en momenteel maakt het ook een heel belangrijk deel uit van ons leven: Meike die veel ontwikkeling laat zien, en de geboorte van Julius.
Vanavond heb ik veel zitten kopiëren en plakken, het oude web-streepje-log van Meike ben ik aan het overzetten naar haar blogspot.
Wat kwam er toch weer veel voorbij! En wat een drama speelde zich ruim 9 maanden geleden af, toen Meike een hartstilstand kreeg. En wat een mooie tijd daarvoor hebben we meegemaakt. De laatste weken horen en zien we steeds meer wat Meike kan.
Wat heeft het pijn gedaan, toen iemand ons wilde troosten met de woorden: "Maar wonderen bestaan, hoor!". We hadden toen net te horen gekregen hóe slecht het met Meike gesteld was, en ze had toen heel veel pijn.
Ongetwijfeld kwamen die woorden uit een heel goed hart, maar in wonderen geloven, kun je op dat moment niet, daar is dan het verdriet te groot voor.
En dan was er eens iemand, die zó stellig uit een gevoel wist te vertellen: "Dat meisje, ik heb een gevoel dat ze héél sterk is en heel veel kan".
Of mensen die je laten weten, dat ze voor Meike bidden..........
Zoveel liefde, hoop en kracht.
Bijzonder! En alles wat Meike nu laat zien ís een wonder! Franciska belde vanavond met nieuws dat ons blij maakt, ze heeft het in Meike's blogspot geschreven! Ondanks haar handicap blijft ze enorm haar best doen!
12 opmerkingen:
ik weet als geen ander wat je bedoelt! xxx
ja, fenny, jullie hebben een vreselijke tijd achter de rug!
't is niet altijd makkelijk om de juiste woorden van troost te vinden, zeker niet virtueel!
op zo'n momenten kun je (als buitenstaander) niet veel meer dan hopen en ja, bidden, op welke manier dan ook!
dat meike een wonderkind is, is al langer duidelijk, eh! :-))
... ik krijg er een brok van in mijn keel fenny,
geloof in iemand, kan die mens ook zo sterken hé,
en jawel,
ik sta daar nóg steeds achter,
dat zie je in haar oogjes,
dit is een vechterke,
ik ben trots op haar
xxx
Ik was net bij Meike en heb met tranen in mijn ogen gelezen hoe goed het met haar gaat. Ik ben zo blij voor jullie!
Ik lees graag de stukjes over Meike, iedere keer weer kan ze iets meer, heeft ze weer iets geleerd of gooit ze de kont in de krib .. prachtig. Het drama in januri was verschrikkelijk, dat hoop je gewoon nooit mee te maken en het maakt je er van bewust dat er gewoon geen onschuldige kinderziektes bestaan.
Het is een vechtertje.
groetjes Elise
Wat heerlijk toch dat Meike zo goed vooruit gaat. Natuurlijk houdt zoiets je bezig.
Jullie zijn door hele diepe dalen gegaan en zijn nu aan het opklimmen naar -volgens mij- de top van een hele mooie berg. En hoewel jullie nog niet weten hoe hoog de precies berg is, genieten jullie van de reis en het uitzicht.
Dank jullie wel dat wij een stukje mee mogen lopen op jullie reis.
Meike is met recht een wonderkind,
dit had niemand kunnen en durven dromen.Er is zeker veel gebeurt de afgelopen 9 maand verdriet en gelukkig ook vreugde.
Meike is een doorzettertje!
Ik lees dit stukje dan toch wel met enige emotie.
Wat een prachtig nieuws over Meike. Geweldig dat ze zo vooruit gaat... wie had dat begin dit jaar kunnen denken hè.
liefs Insoon
Troostwoorden via internet komen toch anders over dan dat je ze met emotie hoort.
En al die troostwoorden kwamen toch uit een goed gemeend hart ?
Maar dat jullie door een diep dal zijn gegaan is duidelijk, daarvoor heb ik veel bewondering, fijn om te lezen dat Meike vorderingen maakt.
Dus toch een wonderkind die Meike.
Prachtig!
Wat maak je toch een mooie collages!
gr eva
En voel je nu nog de pijn als je aan die woorden terugdenkt: "Maar wonderen bestaan, hoor!" of denk je bij jezelf, wonderen bestaan nog?
Wauw! Het meisje in mijn hart heeft weer haar eigen plekje op het Grote Net en daar lees ik dat ze doet wat ik verwacht had. En daar word ik zóó blij van!
Een reactie posten