BLIJ BLIJ

Wat een blije Meike! Eerlijkheid gebiedt dat er ook foto's zijn, die niet zo stralend zijn. Maar zo gaat het met foto's: je kiest de foto's uit die het mooist zijn! En toen we gisteravond na de verjaardag thuiskwamen, zat er nog zo'n rose gevoel bij mij, de inspiratie voor deze scrap!
De andere foto's zal ik nog selecteren.

Meike was zo blij met de pop die ze van haar papa en mama kreeg, de pop heeft héél vaak de fles gekregen van haar!(foto van Franciska's facebook).

Iedere oma zal trots zijn op- en blij zijn met een kleinkind; onze trots  is wel heel speciaal!
Was haar prognose dat ze misschien "ooit een bal zou kunnen vasthouden, maar niet zou weten wat ze daar mee zou kunnen doen", gelukkig is dat niet uitgekomen!

Ze heeft haar motorische beperkingen, maar ze laat zoveel wilskracht zien, en wordt nog steeds sterker.
Ze kan op haar manier zelfstandig zitten, ze kruipt, ze kan zich optrekken, en in haar 'caddy' (loopvoorziening) kan ze zich 'lopend' voortbewegen.
Meike praat nauwelijks, "kijk" gebruikt ze wel! En heel af en toe hoor je wat woordjes.

Meike begrijpt alles! En ze kan steeds beter iets duidelijk maken.
Ze maakt het gebaar van "helpen", haar vuistjes op elkaar, en wijst naar wat ze bedoelt. Daarbij heeft ze ook nog eens goed in de gaten, wie er sneller helpt: papa en mama zullen eerder zeggen: "Probeer het zelf eerst", maar opa en oma trappen wel in Meike's trucje, om dan opa of oma aan te wijzen om te helpen!

Ze heeft ook het spel van de kleurentorentjes gekregen. Dat spelletje gingen we spelen en Meike mocht iedere keer de kraal pakken voor ieders torentje! Ze pakt de juiste kleur kraal. Zelf de kraal op het dunne stokje doen is nog te moeilijk, maar Meike kan dit spel heel goed spelen!

Ik vond twee leuke spelletjes met kaarten. De tekeningen zijn leuk, eenvoudig. Met veel spelmogelijkheden, maar wat voor Meike op dit moment heel belangrijk is, mogelijkheden om te categoriseren. Vooral belangrijk, als ze leert omgaan met een spraakcomputer.
Wat ik zelf erg leuk vind, is, dat wat ik heb geleerd en hoe ik met kleuters heb gewerkt, ik nu voor Meike in praktijk kan brengen.
Ik heb de kaartjes weer mee naar huis genomen, om ze allemaal te lamineren, zodat het lang kan meegaan.

Meike vond de kaartjes nu al leuk, eenvoudig memoryspel was nog moeilijk, maar ze had veel plezier als we juichten omdat twee plaatjes hetzelfde waren!

Tijd om te stoppen met dit blog: er is meer te doen, het lamineren van de kaarten  is een nieuw toegevoegd klusje op mijn lange "to do list"!