Nú weet ik hoe Sinterklaas een goed gevoel geeft!

Een poosje geleden hadden we het er al over: hóe zullen we Sinterklaas vieren?
Wat hebben we al veel variaties meegemaakt: cadeautjes, lootjes trekken, weekendje weg, gezellig avondje met spel, met/zonder gedichten, met/zonder surprises ........

De locatie was al geregeld toen Johan en Franciska gingen verhuizen: Sinterklaas vieren in hún nieuwe huis. Gezellig bij de haard (niet open, wel met vlammetjes!).
Maar toen we het er met elkaar over hadden, kwam een knagend gevoel in mij naar boven.
Het gevoel dat ik zie dat de kinderen zó véél speelgoed hebben. Natuurlijk, in speelgoedgidsen is te zien, dat er nog veel meer speelgoed is, waar de kinderen ook blij mee zullen zijn.
Nu valt er in praktische zin dan wel weer wat te bedenken, zoals bv. een sjaal, wanten, muts, pyjama, shirt .....

Maar ........ vanochtend viel het spreekwoordelijke kwartje!
De televisie bleef aan na het nieuws, met het programma 'Vandaag de dag'  (WNL).
Toen hoorde ik: " ......  geen geld voor een gehandicapt kind om hun woning aan te passen"
Toen ik dat hoorde, werd mijn aandacht getrokken.
Ook wij hebben  te maken met het aanpassen van een woning. Om Meike thuis te kunnen houden, zijn J&F ook verhuisd, om in hun nieuwe huis de  garage te kunnen verbouwen tot slaapkamer en badkamer voor Meike. Het huis waar ze woonden, was niet geschikt om te kunnen verbouwen.  Eerst is gezocht naar een huis, dat deze voorzieningen al heeft, maar deze huizen liggen niet voor het oprapen! Helaas is hun aanvraag bij de gemeente geweigerd, en deze maand volgt een hoorzitting. We hopen natuurlijk op positief nieuws, maar zover is het nog niet......... (Het geeft wel hoofdbrekens!!!!)

Vandaar mijn aandacht voor dit onderdeel, over Jette
Jette is een meisje met het syndroom van Alstrom. Haar ouders hebben nog 50.000 euro nodig voor de verbouwing, zodat zij haar thuis kunnen verzorgen.
Nu is er een Facebookpagina Vrienden van Jette: "Steen voor steen bouwen we samen een thuis voor Jette. Draag jij je steentje bij?" 

Over ruim een week komt Sinterklaas! 

Het grote kinderfeest!

5 euro in het schoentje van Jette........
Er zullen veel meer van dit soort vragen zijn voor een enkel kind.
En zo wil ik graag Sinterklaas vieren!

Als nu eens veel meer opa's en oma's (of lees: mensen) een kleine bijdrage leveren aan een oproep voor een enkel kind. Zodat een doel gehaald kan worden, waardoor een kind en het gezin gesteund worden in een werkelijk zware situatie.
Ik kan niet spreken voor een ander; ik kan wel zeggen, dat dat míj veel voldoening schenkt.

Bovenop de cadeaus die de kleinkinderen krijgen, hoeven niet nog eens grote of dure opa-en-oma-cadeaus!
(Wil je die geven, dan kan dat ook altijd op een andere tijd in het jaar als verrassing! En hoe blij kan een kind ook zijn met bv. stickertjes om die samen met opa of oma ergens op te plakken).

Als jij, die dit leest, en/of ook zo'n soort actie kent, laat het me dan weten. Het is leuk, om zo een beetje Sinterklaas te spelen!
Het individuele karakter spreekt me aan!
In ieder geval is het eerste steentje voor Jette!

HALLO

Deze blog begint met een scrap van Noortje. Op zo'n loopautootje en tegelijk bellen! Dat kan ze nu!

Maar het "Hallo" is ook bedoeld, omdat mijn weblog schandalig wordt verwaarloosd.

Ik zou kilometers kunnen schrijven ( nou ja........), maar er is zoveel waar ik mee bezig ben in "real life".

Niet alles is voor publicatie op het WorldWideWeb, en het bijhouden van een weblog neemt ook tijd en die tijd wordt momenteel voor andere dingen gebruikt!

Toch hoor ik hier en daar geluiden van "niet-reageerders maar wel volgers", dat ze niets meer zien of lezen van mij!

Daarom in deze blog een scrap van onze kleinkinderen  en om te melden dat het goed gaat het ons!

Dit is Meike, die hetfijn vindt om naar groep 1 te gaan van de mytylschool! Ze houdt van Dora, en deze Dora-pop hadden we voor haar meegenomen uit Spanje!

Ik ben heel blij om in het Creative Team te zitten van designer Berna Datema. Dat houdt in, dat ik, voor er een nieuwe scrapkit uitkomt, met haar materiaal kan scrappen als voorbeeld! De scraps zijn gemaakt van een foto van de meisjes en elementen uit een scrapkit van Berna Datema.

Dat scrappen doe ik heel  graag  en het is een geweldige ontspanning naast de andere dingen die me bezighouden.

De laatste: kleinzoon Julius voor het eerst naar het theater. Die speen kreeg hij op het laatst, toen hij toch wel moe begon te worden! (scrap-elementen van DutchDots)

P.S. De bananentaart waarover ik in de vorige blog schreef, was echt lekker!

Op Facebook plaats ik regelmatig iets. Tja, dat gaat even sneller ..........

Wees welkom (als vriend).

Ik blijf ook jullie blogs lezen, maar ik reageer niet altijd. Meestal lees ik de blogs op mijn iPad, en een reactie achterlaten gaat dan veel lastiger. Vaak naam, e-mal, url invullen, en dan blijkt het met publiceren nóg de mist in te gaan. Grr.....

Ach, wie weet......... misschien volgt er wel weer gauw een berichtje, omdat ik het bloggen nog altijd leuk vind!

Niet met liefde gemaakt, sorry

Ach, had ik nog maar wat van die blijheid van de bezorger, waar ik in mijn vorig blog over schreef.

Ik weet heel goed wat mij blij maakt en ik weet ook heel goed waar ik niet blij van word.

Maar om 'de-niet-blij-van-worden-dingen' dan maar niet meer te doen, gaat misschien wel wat te ver.

Dus ........ vanochtend hebben Andries en ik een winkelwagen volgeladen, aangezien Andries morgen zijn 63e verjaardag viert. 

Dat is dus ding 1, waar ik een grote hekel aan heb: boodschappen doen!

En dan nu ding 2. 

Het leek Andries fijn, als ik weer eens een bananentaart zou maken. Wat heb ik die vroeger vaak gemaakt. Een heerlijke frisse taart, die je maakt zonder bakken. Ik heb de taart zo vaak gemaakt, dat ik het recept uit mijn hoofd ken.

Voor de zekerheid toch maar even opgezocht. En dan komt er een stukje om de hoek kijken, wat ik wél heel leuk vind: ik ga naar mijn iPad, ga naar de app: google-drive, ga naar de map: recepten, en daar kom ik bij het recept van de bananentaart.

Ik heb er een schermafbeelding van gemaakt!

Reuze handig!

Maar dan ........ dan komt het echte werk! Waar ik dus niet blij van word en waar ik een hekel aan heb.
Dat aanrecht vol met spullen die je allemaal nodig hebt.
Ik heb ook ontdekt, dat ik veel oude spullen heb. De sinaasappelpers (nu voor citroenen) heb ik al bijna 36 jaar. Destijds gekocht voor het maken van de fruithapjes. (Toen sinaasappel + geraspte appel + verkruimelde beschuit).
En de tupperware spullen, bus voor de suiker, mixkommetje; die zijn nog ouder. Tupperware gaat levenslang mee, wordt gezegd.

Toen ik alles zo ongeveer klaar had staan, had ik nog de springvorm nodig. Die staat helemaal boven in een keukenkastje. Ik heb het huishoudtrapje nodig om daar bij te kunnen. Dingen die je nauwelijks gebruikt, liggen daar. Alleen .......... de springvorm lag er niet! Ik had er twee. Heel goed mogelijk dat ik de ene, waar wat roest aan zat, heb weggegooid, maar die andere?
Mogelijk uitgeleend aan Marjolein, en nog niet teruggekregen, óf ook weggegooid!

Dan maar lenen bij de buren, maar die waren niet thuis! Gelukkig een vriendin die dichtbij woont, wél!
In ons eigen dorp kan ik niet eens een springvorm kopen, tenzij de supermarkt die op voorraad heeft.
Afijn, het is voor elkaar gekomen: de bananentaart staat nu in de koelkast.

Als 'met-liefde-maken' een ingrediënt is voor de smaak, dan vrees ik, dat de taart niet zal smaken! Want dat ontbrak eraan!
Ik kon een beetje blij worden door het idee een foto te maken van de spullen die ik allemaal heb gebruikt, en er een logje over te maken.

Bananentaart - de suikerbus staat er niet bij

Nu ik de foto zie, valt het eigenlijk best wel mee. 

En tóch vind ik fotograferen, bloggen, en bezig zijn met de computer duizendmaal leuker!

De kerstman voor de deur

Wie de titel leest, zal zich afvragen of het nu oktober of december is.

Maar de strekking van dit waargebeurde verhaal vind ik zo heerlijk: het heeft invloed op het plezier in het leven.

Mijn buurvrouw heeft tijdens onze vakantie en afwezigheid ( oppas) daarna, de post weggehaald bij de voordeur en een oogje in het zeil gehouden.

Haar vrije maandagmorgenzorgd  was een geschikt moment om even bij te praten.

We zaten aan de koffie/thee toen er aangebeld werd.

Een niet-Nederlandse man stond voor onze deur, met een pakje in zijn hand.

Het pakje was voor de buren, maar daar was niemand thuis.

"Dat klopt, de buurvrouw zit hier!" en de buurvrouw kwam ook al naar de deur.

"Daar zal mijn zoon blij mee zijn", zei ze, het was de telefoon waar hij al op zat te wachten.

En toen zei de man zó gemeend, en zo blij: "Ik maak altijd alle mensen blij!"

Wij reageerden daar automatisch blij op.

"Ik lijk wel op de Kerstman", zei de man terwijl hij nog blijer leek!

Wat een plezier heeft deze bezorger!

Dank je wel bezorger, ik zal nog vaak aan je denken, hoe je met jouw houding mensen blij maakt: voor mij niet met een pakje, maar met een blije uitstraling, je vrolijkzijn en plezier in je werk!

Een voorbeeld voor velen!

Ont-span-je in Spanje

Intussen zitten we al een week in het land van de goedheiligman. Zaterdag over zes weken komt hij al naar Nederland. Het is, dat ik dat weet, want alles om ons heen, doet niet denken, dat we al zo ver in het jaar zitten. Tjonge, rond dertig graden, wat is dat warm!

Aan de andere kant: heerlijk zo'n verlenging van de zomer!

Dan boffen we ook nog, omdat we geen reis hebben geboekt bij OAD.

Gisteren kwamen we in contact met een echtpaar, dat vorige week woensdag was aangekomen op het vliegveld van Málaga. Zij hadden hun reis geboekt bij OAD, op het vliegveld gingen zij naar de hostess van OAD. Van haar kregen ze te horen dat OAD failliet was. "We zijn niemand", had ze gezegd, er was nu ook geen transfer naar het hotel, het enige wat ze kon doen, was het wijzen naar de standplaats van een taxi. En ajuu paraplu!

Ze waren naar het hotel gegaan, dat geboekt was. Maar in het hotel wilden ze geen gasten van OAD, ook niet als ze zelf zouden betalen. "Zoek maar een ander hotel". Voor één nacht vonden ze een ander hotel, en daarna konden ze uiteindelijk een appartement huren. En nu hopen ze, dat ze zaterdag op hun ticket terug kunnen vliegen............

Wat een narigheid. Zij hadden nu nog een pech. In Fuengirola is op de dinsdag een hele grote markt. Het leek ons ook wel leuk om daar naar toe te gaan, en we namen daarvoor de bus. De bus (extra lang) raakte vol toeristen, ze moesten zelfs staan in de bus. En reken maar dat er uit andere richtingen en op andere tijden nog meer toeristen naar toe wilden.

Tja, en toen kwam de halte bij de markt: wat bleek? Deze dag geen markt, ze waren een kermis aan het opbouwen!!!!!

Alle toeristen stapten nu uit in het centrum.... Druk en winkels. Als dat nu het doel is om je dag door te brengen? 

Ik vind dit op zich een leuke grap: ken je die mop van al die toeristen die naar de markt wilden? Er was geen markt!

Ach, dat de markt er niet was, vonden we niet zo erg, maar in dit centrum blijven had ook weinig zin, en we besloten, om een volgende bus te nemen naar Marbella .

Ook in Marbella  hebben ze een boulevard om langs het strand te lopen, met nog een extra strook, waar heel regelmatig politieauto's patrouilleren en waar hele dure auto's langs rijden. Het oude gedeelte van de stad was leuk, en daar hebben we dan ook gefotografeerd. 

Dat wordt voor thuis weer een bezigheid om de foto's uit te zoeken. (Deze foto's komen van de telefoon).

Zuidelijker

Heel wat kilometers naar het zuiden.... Daar zijn we nu, aan de Costa del Sol.

Eigenlijk kan ik een vervolg van mijn vorig blog maken.

Gaat het om de telefoon, dan betekende vakantie vroeger, dat je in een telefooncel  het thuisfront meldde dat je goed was aangekomen. 

 En wie kent nog: "maak van thuisblijvers geen spoorzoekers".

Laatst kwam ik op zolder nog een overbodig apparaat tegen: onze wereldontvanger. 

Die ging altijd mee op vakanties, zo bleven we van het nieuws op de hoogte. Na het nieuws kwamen de oproepen van de ANWB-alarmcentrale. Met berichten zoals:”Reizend in een witte (merk auto), met kenteken ............"

Soms kochten we een krant, wél altijd een dag te laat.

Ik moet iets bekennen. Op de vraag wat mijn wensen zijn voor een vakantiebestemming, dan wil ik naar iets toe, waar de mogelijkheid is om van internet gebruik te maken.

Dat we in deze hotelkamer wifi hebben, wist ik niet, maar ik ben er erg blij mee!

We kunnen dagelijks onze krant downloaden, en terwijl ik dit blogje maak, luister ik naar Skyradio. (app)

De digitale krant lezen in een mooie tuin bij het zwembad.

Genieten van het vakantieland, het mooie weer, en áls je dan op je kamer zit, nog alle mogelijkheden via internet! Top!

Toen het nog donker was, zijn we naar het strand gelopen....... Heerlijke temperatuur. Andries wilde foto's maken van de zonsopkomst. 

Vele jaren na de "ÖPPER_REETER"

Deze week kwam ik in contact met een oud-collega. Wat leuk om bij te kunnen praten, wat zij nu doet en waar ik mee bezig ben. Telefonisch contact. Maar van grote toegevoegde waarde.

Ze vertelde, dat ze ook columns schrijft in een krant, en ik was in de gelegenheid om haar laatste column te lezen, die ging over de telefoon. Over hoe de telefoon vroeger aan een draadje zat, dat ze nog wel eens terug verlangde naar die tijd, dat ze zó in een tijdmachine zou stappen om naar die tijd terug te gaan, alleen ...... ze zou wél haar mobieltje meenemen!!!!!!

Wat een inspiratie, lieve oud-collega!
Ik moest denken aan de telefoon bij ons thuis, niet alleen aan een draadje, maar ook nog aan de muur vast. En niet in de kamer, maar in de gang. (Waar het in de winter erg koud was, want we hadden geen cv).

Lang niet iedereen had telefoon, dus met dat bellen viel het wel mee. En in de winter was het ook te koud om een uur lang met je zus te bellen.......

Telefoon was voor mij gewoon, en ik weet nog dat we een nummer hadden van drie cijfers. (netnummer weet ik niet).

Soms zag je voor tv  een Amerikaanse serie met telefoonverkeer met telefonistes. Daar keek ik geboeid naar, het verwisselen van draadjes aan knopjes, en de beller, die soms geen contact kreeg, en dan maar bleef drukken op de haak?, en  riep: "OPPER_REETER"...............

Later kregen we een modernere telefoon, en ook de gesprekken met familie en vrienden werden uitgebreider. Intussen had het telefoonnummer ook vier cijfers gekregen.

Toen ik op mezelf ging wonen, had ik geen telefoon. Dat was nog een te dure luxe! Op school, waar ik werkte, kon ik bellen. Voor de privé telefoontjes stond er een pot, waar je het geld in deed.
Óf ik ging naar de telefooncel. (zonder kaart, gingen er nu dubbeltjes of kwartjes in die gleuf? Naarmate het gesprek vorderde, gleden de muntjes weg).

Toen we  een jaar getrouwd waren, gingen we verhuizen naar een grotere woning. We wilden nu graag zelf telefoon, maar...... dat kon niet, want....... "de nummers waren op".
Onze duplexwoning werd geruild voor de eengezinswoning. De alleenstaande man van die woning, heeft zijn telefoonabonnement niet opgezegd, en op zijn nummer hebben wij zo'n drie maanden kunnen bellen. (De telefoonkosten werden netjes aan hem betaald.)
Wat waren we vooral blij met de telefoon, toen we de dokter moesten bellen, voor de geboorte van onze oudste dochter. Maar vlak daarna werden we opgebeld door de PTT, dat wij dit abonnement niet mochten houden en nog diezelfde dag werd het nummer afgesloten.

Eindelijk kwam er uitbreiding van telefoonnummers. Alle nummers begonnen met de 1 van 1000. Nu kregen wij een nummer dat begon met de 2 van 2000!
We zijn begonnen met de grijze telefoon. Maar omdat ik in huis nog wel eens wilde veranderen, hadden we een verlengsnoer nodig, om de telefoon op een andere plaats te zetten.

En omdat we ook graag modern waren, hebben we later een modern toestel gekocht, met druktoetsen!
"O, ik heb verkeerd gedraaid........", kon je dus niet meer zeggen, als je iemand aan de lijn kreeg, die je niet bedoelde!
("Ik heb verkeerd gedrukt", klinkt ook vreemd!)




Ja ....... en na deze lange inleiding kom ik op het eigenlijke verhaal dat ik mijn oud-collega wil laten weten.
Want het zal ongeveer in deze tijd geweest zijn, dat er in het nieuws kwam, dat er voor daklozen dozen zouden kunnen komen, waar ze in zouden kunnen 'bivakeren'.
Intussen was ik zó verknocht aan de telefoon als middel tot contact, dat ik écht nooit zonder telefoon zou willen. Ik heb toen altijd geroepen: "Als ik héél arm word, dan wil ik op alles bezuinigen, maar de telefoon is het áller- állerlaatste om afstand van te doen. "Dan woon ik nog liever in een doos, maar wél met telefoon."
Waarop ik van iemand de opmerking kreeg: "Dan mag je wel een héél lang snoer hebben"!

En nu? In huis hebben we twee telefoons (de derde deed het niet meer en dat is nu een speeltelefoon voor de kleinkinderen), en Andries en ik hebben allebei een mobieltje.
En verwacht van mij niet, dat ik de mooiste, modernste telefoon heb: het is nog een oudje en ik betaal alleen wat ik gebruik voor bellen of een sms-je, meer heb ik niet nodig.

Want........ er is nú iets waarvan ik geen afstand wil doen, iets dat de ranglijst heeft doen veranderen. De telefoon staat niet meer bovenaan.
Nu zou ik in een doos willen wonen, maar ...... mét mijn iPad en mijn laptop! Contact in optima forma!

Het groene ding en 50+

Ik zou het bijna vergeten: in een eerdere blog vroeg ik of iemand wist wat dat groene ding was, wat ik vond in mijn keukenla.
Er kwamen al antwoorden, of het iets is voor een meloen.

Nou, op het 'ding' stond de merknaam 'Vacuvin'. Ik heb dus gezocht op hun website, en ja, gevonden!

Op de site van Vacu Vin vond ik het antwoord van mijn 'handig attribuut'!

Nu zal ik toch binnenkort een meloen kopen, en dan eens proberen, of dit apparaat echt handig is, en anders mag ook dat naar de rommelmarkt!

Vandaag zijn Andries en ik 'op pad' gegaan.
Doel: de 50+ beurs in Utrecht.
In de trein konden we tot het eerstvolgende station staan!
Eenmaal aangekomen bij de jaarbeurs, stond er een enorm lange rij vol grijsaards!

En het aanbod? Niets dat we interessant vonden.
De aanblik? Als we foto's hadden gemaakt, dan zouden daar leuke plaatjes tussen zitten. Bijvoorbeeld wel zo'n twintig mannen en vrouwen zittend op een stoel, met hun voeten op een massageapparaat. Of de hele lange rij wachtenden voor de koffie, want ........ er was GRATIS appelgebak!

Al komen er steeds meer jaren achter 50 + ......., ons zul je niet meer tegenkomen op deze beurs.

ZONNEBLOEMEN IN DE HERFST

Deze zonnebloemen lagen na wind en regen bijna op de grond!

Ze zijn afgeknipt, en nu staan ze in een vaas in de kamer.

Heerlijk, die zonnige kleuren.

Wat is het wennen, om zo ineens weer in de herfst te belanden.

Van de zonnebloemen maakte ik een foto en met de nieuwe kit:

StudioMix#53 - SpiritsWings

ben ik aan het scrappen geslagen.

Daar word ik vrolijk van!

Andries zag waarmee ik bezig was,

en vroeg of ik een Vincent van Gogh aan het maken was.

Nou, dat zou je kunnen zeggen:

niet schilderend, maar scrappend.

Iets moois creëren met één foto van mezelf

en verder andermans tekeningen/elementen!

Laat ik met deze scrap jullie een kleurig en blij gevoel wensen,

ook al wordt het buiten koud, nat en herfst!

Hoe handig zijn handige apparaten?

Nog altijd in het proces van hier en daar en af en toe eens opruimen!
Nu waren mijn laden aan de beurt. En opnieuw kwam ik spullen tegen die overbodig zijn, of die ik niet meer hoef te gebruiken. Dat is allemaal weer apart gehouden, om naar een rommelmarkt te gaan.

En toen ....... toen kwam ik een groen ding tegen. Ooit moet ik dat gekocht hebben of gekregen hebben, omdat 'dat zo reuze-handig was'.

Ha, ha, zéker héél handig, als je niet weet, waar het voor gebruikt wordt!
Ik laat hier de foto zien, zodat jullie met me mee mogen denken!
Het heeft tot nu toe ruimte in beslag genomen in de la!

Intussen zijn de laden opgeruimd, en is er weer het voornemen, om alles zo netjes te houden.


Terwijl ik thuis bezig was, was Andries bij Marjolein de wanden aan het verven.
Toen werd ik gebeld op mijn mobiele telefoon, waar je bij de eerste bekendmaking toch even schrikt: het was een telefoontje van het ziekenhuis dichtbij de woonplaats van Marjolein. Het bleek al snel, dat ik niet de persoon was, die gebeld moest worden!

Nou, ik ben benieuwd wie me kan vertellen, wat voor 'handig' apparaat er in mijn la ligt!